Öğretmenin Sezgisi
Sahada çocukla iç içe çalışan öğretmenin biriktirdiği bilgi, modelin geliştirici verisidir.
Akademik bilgi okullara teorik bir çerçeve sunar; ama çocuğun o gün neye ihtiyaç duyduğunu sınıfta tek bilen kişi öğretmendir. Bütüncül Sağlık Temelli Gelişim Programı, öğretmeni yalnızca müfredatı uygulayan bir aktör olarak değil, modeli birlikte geliştiren bir ortak olarak konumlandırır.
Bu yaklaşım, vakfın çalıştığı tüm illerde aynı şekilde uygulanan ezbere bir reçeteden vazgeçer. Yerine, öğretmenin gözlemlerini, sezgilerini ve sınıf gerçekliğini merkeze alan, esnek ve süreklilik içinde yenilenen bir yapı kurar.
Çocuğun her gün karşılaştığı, davranışlarını ve duygularını en yakından okuyan profesyonel öğretmendir. Programın hangi modülünün ne zaman, hangi sırayla ve hangi tonla uygulanacağını öğretmenin sınıf okuması belirler. Vakıf, öğretmene 'şunu uygula' demez; öğretmenin sahada gördüğü ihtiyaca göre modülleri yeniden düzenleyebilmesinin yolunu açar.
Sezgisel bilgi, yıllarca aynı yaş grubuyla çalışmış bir öğretmenin sözle ifade etmesi güç olan ama davranışına yön veren bilgidir. Bir çocuğun susmasının neyi anlattığını, sınıfın enerjisinin ne zaman düştüğünü, hangi cümlenin hangi çocuğu kapatacağını bilmek bu bilgidir. Program, bu bilgiyi 'belgelenemez' diye yok saymak yerine, sistematik gözlem notlarıyla görünür kılar.
Öğretmenler, vakıfla düzenli atölyelerde bir araya gelir; uyguladıkları mikro projelerin ne işe yaradığını, neyin tutmadığını paylaşır. Bu paylaşımlar bir sonraki dönemin modül tasarımının girdisidir. Böylece program, sahadan bağımsız bir 'merkez' tarafından dayatılmaz; sahanın kendisi tarafından yenilenir.
Öğretmen yalnızca uygulayıcı değil, programın geliştirici ortağıdır.
Bütüncül Sağlık Temelli Gelişim Modeli — Bölüm 5
