Çocuğun Sesi
Çocuk hakkında karar veriliyorsa çocuğun görüşü de duyulmalıdır.
Programın yapı taşlarından biri, çocuğun yalnızca öğrenmenin konusu değil ortağı olduğunu kabul etmektir. Bu kabul, sınıfta tek tek ifade edilen 'beni dinler misiniz?' isteğini ciddiye alır — ve onu kararlara yansıtacak bir akış kurar.
Çocuğun sesi, programın geliştirici sezgisinin diğer kanadıdır. Öğretmenin gözlemiyle birlikte, modelin yıl içi düzeltmelerini yapan ikinci ana veri kaynağıdır.
Çocuk Hakları Sözleşmesi'nin 12. maddesi, çocuğun kendisini etkileyen konularda görüş bildirme hakkını korur. Program bu hakkı bir 'temenni' olarak değil, sınıf rutininin parçası olarak ele alır: hangi etkinlik nasıl yapılacak, hangi konu üzerinde duracağız, sınıfta neyi değiştirelim — bu soruların yanıtı çocuklarla birlikte üretilir.
Yaş grubuna göre değişen yöntemler kullanılır: küçük yaşlarda resim, oyun, kartlar; büyük yaşlarda yazılı atölyeler, sınıf konseyleri, anonim öneri kutuları. Önemli olan biçim değil; çocuğun görüşünün gerçekten değerlendirildiğini ve uygulamaya yansıdığını görmesidir.
Söz alınıp rafa kaldırılırsa katılım sembolik kalır. Bu yüzden program, alınan görüşlerden hangisinin nasıl uygulamaya yansıdığını çocuklara geri bildirir. Uygulanamadıysa nedeni açıklanır. Bu döngü, çocuğun 'beni gerçekten dinliyorlar' güvenini inşa eder.
Çocuklar yalnızca öğrenmenin konusu değil, öğrenmenin ortaklarıdır.
Bütüncül Sağlık Temelli Gelişim Modeli — Bölüm 11
